اجلاس سازمان ملل متحد در باره تغييرات اقليمي با شركت نمايندگان 192 كشور در كپنهاگ پايتخت دانمارك آغاز به كار كرد.

اجلاس با نمايش فيلمي درباره محيط‌زيست كه كودكان دانماركي تهيه كرده بودند، افتتاح شد. در طول اين اجلاس دو هفته‌اي كه برخي از دانشمندان آن‌را مهم‌ترين گردهمايي درباره تغييرات اقليمي مي‌دانند، رهبران حدود 100 كشور جهان در اجلاس حضور خواهند يافت.

به گزارش بي‌بي سي، تعهد اخير آمريكا، هند و چين در مورد كاهش  گازهای گلخانه ای  سبب شده كه اميدواري نمايندگان شركت‌كننده در اجلاس به حصول توافق افزايش يابد.

نتايج يك نظر سنجي بين‌المللي نشان مي‌دهد كه حدود دو سوم مردم جهانگرم شدن هوای کره زمین را يك مشكل بسيار جدي تلقي مي‌كنند. ولي طبق اين نظرسنجي در آمريكا و چين كه بيش از هر كشور ديگري به آلودگي هوا كمك مي‌كنند، اين نگراني كاهش يافته است.

هدف هرگونه توافقي در اجلاس كپنهاگ يافتن جايگزيني براي پیمان سال۱۹۹۷کیوتو جهت مهار ميزان تصاعد گازهاي گلخانه‌اي است.هيات كارشناسان سازمان ملل در امور تغييرات اقليمي مي‌گويد كه براي پرهيز از افزايش خطرناك دماي هوا بايد تصاعد اين گازها را محدود كرد.

باراك اوباما رئيس‌جمهوري آمريكا، گوردون براون نخست‌وزير بريتانيا، نيكولا ساركوزي رئيس‌جمهوري فرانسه و مان‌موهان سينگ نخست‌وزير هند از رهبراني هستند كه در اجلاس كپنهاگ حضور خواهند يافت.

آفريقاي‌جنوبي، هدف كاهش گازهاي گلخانه‌اي

همزمان با آغاز به كار اجلاس جهاني تغييرات آب و هوايي در كپنهاگ، اعلام شد آخرين هدفي كه براي كاهش گازهاي گلخانه‌اي در جهان معرفي شده، آفريقاي جنوبي است.
وو دي بوئر، از مقامات عالي‌رتبه سازمان ملل، در اين باره گفت: آفريقاي‌جنوبي كه يكي از منتشر‌كنندگان بزرگ گازهاي گلخانه‌اي است، بايد طي 10 سال آينده انتشار اين گازهاي را حدود 34 درصد كاهش دهد. به گفته او، آفريقاي جنوبي تا سال 2025 بايد اين كاهش را به سطح 42 درصد برساند.

آغاز چنين برنامه‌اي مي‌تواند آفريقاي جنوبي را به ستاره اجلاس كپنهاگ تبديل كند؛ اجلاسي كه و به گفته دي بوئر بزرگ‌ترين گردهمايي كشورها براي كاهش گازهاي گلخانه‌اي طي 17 سال گذشته است.اين مقام سازمان ملل معتقد است كه ديگر زماني براي كاهش اين گازها باقي نمانده و كشورها بايد طي 2 هفته برنامه خود را براي عمل به تعهداتشان آغاز كنند.

گام‌هاي عملي

از سوي ديگر، باراك اوباما، رئيس‌جمهوري ايالات متحده آمريكا اعلام كرد كه براي كاهش گازهاي گلخانه‌اي با فرمانداران ايالت‌ها مذاكره خواهد كرد.

به گزارش آسوشيتدپرس ،باراک اوباما،زمان با آغاز اجلاس جهاني كپنهاگ اعلام كرد كه در طول 2 هفته برگزاري اين اجلاس، با فرمانداران ايالت‌هاي آمريكا براي كاهش گازهاي گلخانه‌اي مذاكره خواهد كرد. به گفته اوباما، آمريكا توجه بيشتري به اين كنفرانس كرده و براي انجام  تعهدات، برنامه‌ريزي خواهد كرد.

آمريكا و چين، بزرگ‌ترين توليد‌كنندگان گازهاي گلخانه هستند و جامعه جهاني نگران اين بود كه ايالات متحده اجلاس كپنهاگ را جدي نگيرد.

بنا به ارقام جدیدی که دولت واشنگتن منتشر کرد، انتشار گازهای گلخانه‌ای آمریکا 2.2 درصد در سال 2008 نسبت به سال پیش از آن کاهش داشته است.

خبرگزاری آلمان از واشنگتن گزارش داد، یکی از دلایل اصلی این امر رکود عمیق اقتصادی در این کشور و افزایش قیمت نفت بود که موجب شد استفاده از انرژی کاهش یابد.

بنا به اعلام اداره اطلاع‌رسانی انرژی (EIA) آمریکا، انتشار دی‌اکسید کربن، مهم‌ترین گازگلخانه ای که عامل گرمایش جهانی قلمداد می‌شود، 2.9 درصد در سال 2008 کاهش داشت.

این ارقام در حالی ارایه می‌شود که دولت‌ها قرار است نشستی را در کپنهاگ از روز دوشنبه به منظور برگزاری اجلاسی دو هفته‌ای داشته باشند تا با معاهده‌ای جدید به جنگ انتشار گازهای گلخانه‌ای بروند. باراک اوباما، رییس جمهور آمریکا وعده داده است تا سال 2020 انتشار دی‌اکسید کربن را در کشور به 17 درصد کمتر از سطح 2005 برساند.

ارقام EIA نشان داد که بخش عمده دلیل کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای استفاده کمتر از انرژی و نه بهبود کارآمدی بوده است. این امر بدان معناست که در صورت آغاز رونق اقتصادی آمریکا، دوباره آلودگی تولیدی این کشور افزایش می‌یابد. انتشار گازهای گلخانه‌ای در آمریکا به طور متوسط از آغاز 1990 میلادی 0.7 درصد رشد داشته است.

اداره اطلاع‌رسانی انرژی آمریکا گفت آلودگی مرتبط با نفت در زمانی که قیمت‌ها در تابستان 2008 شروع به رکوردزنی کرد، کاهش 5.9 درصدی داشت. مصرف انرژی هم به خاطر ورود آمریکا به رکود اقتصادی 2.5 درصد کاهش یافت. انتشار کربن به ازای هر واحد انرژی - نشانه‌ای از کارآمدی بهتر - 0.8 درصد در سال 2008 کاهش یافت.

منبع:همشهری آنلاین

کارشناسان می‌گویند تغییرات آب و هوایی، سلامت جهانی را از طریق شیوع مالاریا، وبا، امواج گرما و گرسنگی، را در معرض خطر قرار می‌دهد

اما بسیاری از این مشکلات اگر کشورها سیاست‌های عاقلانه‌ای را برگزینند، می توان برطرف کرد یا تخفیف داد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه چهارشنبه 25 نوامبر (4 آذر) کارشناسان در رشته‌ای از مقالات که در آستانه کنفرانس‌ آب و هوای سازمان ملل در کپنهاک، منتشر شد کارشناسان دولت‌ها را فراخواندند تا هنگامی پذیرفتن یک طرح مقابله باگرمایش جهانی، بهداشت عمومی را نیز به عنوان یک عامل در نظر بگیرند.

 این گزارش‌ها در نشریه پزشکی انگلیسی "لنست" (Lancet) در آستانه اجلاس کپنهاک در 7 تا 18 دسامبر که هدف آن انعقاد یک پیمان گسترده در مورد تغییرات آب و هوایی کره زمین از سال 2013 است، منتشر می‌شود.

 مارگرت چان، دبیرکل سازمان جهانی بهداشت در شرحی بر این مقالات نوشت:‌"سیاست‌گذاران در بازشناسی در این حقیقت که اصل موضوع در مورد تغییرات آب و هوایی در خطر آنها برای سلامت انسان و کیفیت زندگی اوست، کند عمل کرده‌اند."

او نوشت تغییرات آب و هوایی "سوء‌تغذیه، و اثرات ناشی از آن بر سلامت کودکان را خواهد افزود."

"بدترشدن سیلاب‌ها، خشکسالی‌ها و توفان‌ها باعث مرگ و میر و جراحات بیشتری خواهد شد. امواج گرما تعداد بیشتری را به خصوص در میان سالمندان خواهد کشت."

 "نهایتا، تغییرات آب و هوایی می‌تواند توزیع جغرافیایی جانوران ناقل بیماری از جمله حشراتی که مالاریا و تب دنگ را منتقل می‌کنند، تغییر دهد."

پرونده نشریه لنست می‌گوید سیاستگذاران می‌توانند از طریق "انتخاب معقولانه" اقداماتی برای کاهش گازهای گلخانه‌ای هم به محیط زیست و هم به سلامت کمک کنند،- و با انجام این کار عموم مردم را نیز به اتخاذ چنین اقداماتی تشویق کنند.

پروفسور آندرو هینز از دانشکده بهداشت و طب گرمسیری لندن که این پرونده در آن ارائه شد، گفت: "گفتمان کنونی در مورد تغییرات آب و هوایی بیشتر گرایش دارد به وضعیت مصیبت‌باری که در آینده در انتظار ماست، بپردازد."

 "اما به نظر من پیام مثبتی وجود دارد که می‌گوید کاهش دادن شدید خروجی گازهای گلخانه‌ای عملی است. ممکن است چنین اقدامی، هزینه‌‌هایی داشته باشد، اما برخی از این هزینه‌ها با منافع بهداشتی به دست آمده جبران خواهد شد."

 لنست این نمونه‌ها در این راستا ارائه می‌دهد:

 انرژی خانگی: رفتن به سوی انرژی‌های کم‌‌کربن در کشورهای فقیرتر باعث خواهد شد  که میلیون‌ها تن دی ‌اکسید کربن که از اجاق‌های که از سوخت‌های آلی مانند پهن استفاده می‌کنند، به جو وارد نشود و در عین حال افراد از خطر ذات‌الریه،‌ بیماری ریوی و سرطان ریه ناشی از ذرات و بخارات این اجاق‌هاست در امان بمانند.

 این گزارش نمونه هند را متذکر می‌شود، که تخمین زده می‌شود در آن در  نتیجه سوزاندن سوخت‌های آلی هر سال 400000 مرگ زودرس رخ می‌دهد.

یک برنامه 10 ساله برای ارائه اجاق‌های کم‌دود، چه با استفاده از سوخت‌های فسیلی پاک‌تر یا اجاق‌هایی سوخت آلی پیشرفته‌تر، کمتر از 50 دلار به ازای هر خانواده خرج برمی‌دارد، و پس از پنج سال هزینه‌اش را بازمی‌گرداند.

در طول یک دهه، این ابتکار عمل جان 1.8 میلیون نفر بزرگسال و 240000 کودک زیر پنج سال را نجات خواهد داد.

کشاورزی: غذا و کشاورزی مسئول 10 تا 12 درصد خروجی جهانی گازهای گلخانه‌ای هستند، در حالیکه جنگل‌زدایی و تغییرات در کاربری زمین‌ها شش تا 17 درصد به این میزان اضافه می‌‌کند.

انتظار می‌رود تا سال 2030 تقاضای فزاینده برای گوشت، به خصوص در آسیا، نسبت به سالا 2000 تولید دام را تا 85 درصد افزایش دهد.

اما 30 درصد کاهش در تولید در اقتصادهای بزرگ پرورش‌دهنده دام، به همراه بهبود تکنولوژی‌های که به رسیدن به اهداف کاهش خروجی گازهای گلخانه‌ای کمک می‌کند و در عین حال از تلفات ناشی از بیماری‌های قلبی که چربی‌های اشباع‌شده حیوانی در ایجاد آن دخیل‌ هستند، کم می‌کند. با این اقدام می‌توان از مرگ 18000 انگلیسی در سال جلوگیری کرد.

 حمل و نقل: طراحی شهرها به نحوی که افراد بتواند پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری کنند، بیش از ارائه کردن وسائل‌نقلیه‌ای که گازهای کربن‌دار کمتری وارد جو می‌کند، به سلامت افراد نفع خواهد رساند.

الگوسازی‌هایی در شهرهای لندن و دهلی، در سناریوهایی که در آنها ترافیک موتوری کمتر و "حمل و نقل فعال" بیشتر در نظر گرفته شده بود، نشان داد که به این ترتیب کاهش خروجی گازهای کربن‌دار و کاهش حملات قلبی،سکته مغزی و زوال عقل رخ خواهد داد.

 همچنین در روز چهارشنبه متخصصان بالینی برجسته اعلام کردند که شبکه‌ای جهانی را به نام "شورای بین‌المللی آب و هوا و سلامت" International Climate and Health Council, ایجاد کرده‌اند تا آگاهی متخصصان را در مورد پیوند میان تغییرات آب و هوایی و به خطر افتادن سلامت انسان‌ها بالا ببرند.

مجموعه‌ گزارش‌های لنست را در این آدرس می‌توانید ببینید:http://www.thelancet.com/series/health-and-climate-change

بناست در ماه دسامبر پیمان جدید اوضاع اقلیمی در کپنهاگ تصویب شود.

این پیمان جایگزین پیمان کیوتو خواهد شد که در سال ۲۰۱۰ به پایان می‌رسد. اما نتیجه نشست مقدماتی بانکوک چندان امیدوارکننده به نظر نمی‌رسد.

از دید کارشناسان زیست‌محیطی، روند مذاکرات برای تصویب نهایی پیمان جایگزین پیمان کیوتو رضایت‌بخش ‌نیست.

در نشست بانکوک، میان نمایندگان کشورهای صنعتی و کشورهای در حال توسعه توافق چندانی حاصل نشد. این مذاکرات در حالی به پایان رسید که پیشرفت مشخصی در مورد کاهش تولید گاز دی‌اکسید کربن در کشورهای صنعتی به دست نیامد. از سوی دیگر، هنوز نحوه پرداخت کمک ‌مالی به کشورهای در حال توسعه برای مبارزه باگرمایش جهانی هم مشخص نیست.

ایوود د بور، رئیس ‌دفتر آب ‌وهوای سازمان ملل متحد در بانکوک، با اشاره به این مطلب که عدم اطمینان میان کشورهای ثروتمند و فقیر بیشتر شده است، گفت که هنوز می‌توان به نتایج نشست کپنهاگ امیدوار بود. ایوود د بور در پایان این نشست گفت: « تمامی پیش‌شرط‌ها برای موفقیت این پیمان روی میز است. باید از علاقه‌مندی‌های شخصی دست ‌برداریم و علائق مشترک را در نظر بگیریم.» 

نروژ، تنها نمونه مثبت در همکاری 

هزار و پانصد نماینده و کارشناس امور اقلیمی دو هفته تمام روی اساسنامه جدید سازمان ملل متحد که در ماه دسامبر ارائه خواهد شد، کار کردند. یکی از مهم‌ترین نکات مذاکرات بانکوك خودداری کشورهای صنعتی از پذیرش تعهد در قبال کاهش مشخص تولید گاز دی‌اکسید کربن است. 

در این میان تنها هیئت نروژی اعلام کرد که برنامه مشخصی در این مورد تدارک دیده است. نروژ مصمم است تا سال ۲۰۲۰ میلادی تولید گاز دی‌اکسید کربن خود را تا ۴۰ درصد کاهش دهد. دولت اسلو پیش از این، متعهد به کاهش ۳۰ درصدی تولید گاز دی‌اکسید کربن شده بود. سایر کشورها، از جمله آمریکا که به عنوان بزرگترین کشور آلوده کننده هوا مطرح است، از پذیرش رقم مشخصی در زمینه کاهش تولید گاز دی‌اکسید کربن سرباز می‌زنند. 

با این حال، میشائیل زامیت، مدیر گروه مذاکره‌کننده سازمان ملل متحد، با ابراز رضایت از روند مذاکرات گفت: «در برخی از زمینه‌ها مذاکرات سازنده‌ای داشتیم. مثلأ در مورد انتقال تکنولوژی، یا  در زمینه تأمین هزینه‌ها. هر چند که رقم مشخصی در این مورد قید نشد، اما در مورد طرح اولیه تأمین هزینه‌ها، مذاکرات ثمربخشی داشتیم. از آن گذشته، پیش‌نویس پیمان را برای ارائه در نشست نهایی به نحو مطلوبی کوتاه کردیم.»

آمریکا در انتظار تصمیم "سنا"‎

انتقادهای کشورهای در حال توسعه بیش از همه متوجه آمریکا و کشورها اتحادیه اروپا بود که در نشست بانکوک تلاش ‌کردند اساس پیمان کیوتو را که به عنوان سنگ ‌بنای اولیه مذاکرات در نظر گرفته شده، از جریان گفتگو خارج کنند. زمان قانونی اجرای پیمان کیوتو سال ۲۰۱۰ میلادی به پایان می‌رسد.

به گزارش دويچه‌وله، در میان کشورهای حاضر در نشست بانکوک، آمریکا تنها کشوری بود که پیمان کیوتو را امضاء نکرده است. نمایندگان آمریکا اعلام کردند، برای تصمیم‌گیری در مورد مفاد قرارداد جدید منتظر تصمیم سنا هستند. تصمیمی که از قرار معلوم تا زمان برگزاری نشست کپنهاگ مشخص نخواهد شد.  

جاناتان پرشینگ، مدیر هیئت آمریکایی، پس از نشست بانکوک گفت: « برای آمریکا سخت است در حالی که سنا هنوز در این مورد تصمیم‌گیری نکرده، با اعداد و ارقام مشخصی موافقت کند. اما مفهومش این نیست که توافق ممکن نیست و کنگره با رقم مشخصی در مورد کاهش تولید دی‌اکسیدکربن موافقت نخواهد کرد. این سوال که تا چه حد می‌توانیم این تعهد را بپذیریم هنوز برای ما مطرح است اما درحال حاضر قادر به پاسخگویی به آن نیستیم.»

نمایندگان کشورهای صنعتی و کشورهای در حال توسعه یک‌بار دیگر پیش از نشست کپنهاگ با یکدیگر، آنهم در بارسلونا دیدار خواهند کرد. باید منتظر ماند و دید نتیجه دیدار بعدی چه خواهد بود.

اجلاس سازمان ملل در مورد گرمایش جهانی به زودی در کپنهاگ برگزار خواهد شد.

اما تغییرات آب و هوای کره زمین از پیش به برخی از شیوه‌های عجیب‌تری تاثیرات خود را به جای گذاشته است.

بنابراین خودتان را آماده اثراتی عجیبی مانند آتش‌‌سوزی‌های جنگلی شدید، ناپدیدشدن دریاچه‌ها، آلرژی‌های غیرعادی، و تهدید ظهور مجدد بیماری‌هایی که از مدت‌ها پیش ناپدید شده بودند.

1- آلرژی‌های غیرعادی

آیا حملات عطسه و خارش‌ چشم‌‌ها که در هر بهار برای‌تان رخ می‌‌دهد، در سال‌های اخیر بدتر شده است.

در طول چند دهه گذشته تعداد بیشتر و بیشتری از آمریکاییان به آلرژی‌های فصلی و آسم مبتلا شده‌اند. گرچه تغییرات سبک زندگی و آلودگی ننمن است نهایتا افراد بیشتر به عوامل آلرژی‌زای هوابرد مستعد کند، پژوهش‌ها نشان داده‌اند میزان بالاتر دی‌اکسید کربن و درجه حرارت بالاتر ناشی از گرمایش جهانی باعث می‌شود که گیاهان زودتر شکوفا شوند و گرده‌های بیشتری تولید کنند.

با وجود مواد آلرژی‌زای بیشتر، فصل آلرژِی می‌تواند بیشتر به طول انجامد.

2- کشیدن توپی وان آب

125 دریاچه در مناطق قطبی در چند دهه گذشته ناپدید شده‌اند، و این وضعیت نشان می‌دهد که گرمایش جهانی به سرعت در نواحی نزدیک قطب در حال عمل کردن است.

پژوهش‌ها در مورد اینکه این آب‌های ناپدیدشده به کجا رفته به احتمال اشاره می‌کند، این دریاچه‌ها به زمین زیر خود فرورفته‌ند. هنگامی زمین‌های به طول دائم یخ‌زده ذوب می‌شوند، آب دریاچه می‌تواند از طریق خاک نشت کند، و آب دریاچه خالی شود.

یک پژوهشگر این پدیده را به درآوردن توپی وان آب تشبیه می‌کند. هنگامی دریاچه‌ها ناپدید می‌شوند، زیست‌بوم‌ها از بین می‌روند و جاندارانی که در آنها زندگی می‌کنند، نیز خانه‌شان را از دست می‌دهند.

3- شکوفایی در قطب‌ها

در حالیکه ذوب شدن یخ‌ها در مناطق قطبی باعث مشکلاتی برای گیاهان و حیوانات در عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر می‌شود، گیاهان مناطق قطبی که معمولا برای اغلب سال در میان یخ گیرافتاده‌اند، هنگامی که یخ در بهار زودتر ذوب می‌شود، فرصت بیشتری برای رشد پیدا می‌کنند.

 پژوهش‌های نشان داده‌اند در خاک‌های جدید در این مناطق نسبت به خاک‌های قدیمی میزان بالاتری کلروفیل- فراورده فتوسنتز- دیده می‌شود.

4 – پوست‌های کلفت‌تر

یک نگرانی مرتبط با افزایش میزان دی‌اکسیدکربن جو افزایش همگام در میزان دی‌اکسید کربن در اقیانوس‌هاست، زیرا آب اقیانوس‌ها این گاز را از هوا در خود حل می‌کنند. افزایش میزان دی‌اکسیدکربن آب اقیانوس‌ها را اسیدی‌تر می‌کند، و این امر به نوبه خود برخی از جانداران صدف‌دار دریایی را وادار می‌کند که زره‌ محافظتی‌شان را تقویت کنند.

 اما یک بررسی نشان داده است برخی از این جانداران صدف‌دار در هنگام وجود دی‌اکسیدکربن بیشتر راحت‌تر غلاف‌های‌شان را می‌‌سازند. بنابراین اثرات دی‌اکسیدکربن ممکن است میان حیوانات متفاوت کاملا فرق کند.

 5- ویرانه‌های ویران‌شده

در سراسر جهان،‌ معابد، ساختمان‌های باستانی و سایر مصنوعات؛ به عنوان یادگارهای تمدن‌های گذشته وجود دارند، تا به حال آزمون‌های زمان را تاب آورده‌اند. اما اثرات فوری گرمایش جهانی ممکن است نهایتا آنها را ویران کند.

 افزایش سطح دریاها و تحولات جوی شدیدتر بالقوه می‌تواند این مکان‌های جایگزین‌ناپذیر را تخریب کند. سیلاب‌های ناشی از گرمایش جهانی از پیش به یک محل با سابقه 600 ساله، سوکوتایی،‌ را که زمانی پایتخت پادشاهی تایی (تایلند باستانی)‌ بود، آسیب رسانده است.

6- بقای اصلح

در حالیکه گرمایش جهانی باعث شروع زودتر بهار می‌شود، پرنده‌ای که زودتر از تخم درآمده است، نه تنها کرم‌ها را نصیب خود می‌کند، بلکه همچنین ممکن است ژن‌هایش را به نسل بعدی هم منتقل کند.

 از انجایی که گیاهان زودتر شکوفا می‌شوند، حیواناتی که منتظر می‌مانند تا زمان معمول مهاجرت‌شان شروع شود، بعید است این همه غذا را از دست بدهند و بروند. جانورانی که می‌توانند ساعت درونی زیستی‌شان را دوباره تنظیم کنند و آنها به جلو بکشند،‌ بخت بهتری برای تولید بچه‌هایی دارند که می‌توانند زنده بمانند و اطلاعات ژنتیکی‌شان را منتقل کنند، و به این ترتیب مشخصات ژنتیکی کل جمعیت آنها تغییر می‌کند.

7- آب‌رفتن گونه‌های جانوری

در حالیکه درجه حرارت افزایش می‌یابد، به نظر می‌رسد برخی از گونه‌های حیوانی در حال کوچک‌تر شدن هستند. به نظر می‌رسد این تغییر در مقیاس کل اجتماعات جانوری و نیز گونه‌های منفرد حیوانات در حال رخ دادن است.

گونه‌های کوچکتر در رقابت با  گونه‌های برنده می‌شوند؛ به نظر می‌رسد حیوانات کم‌سن‌تری حضور دارند، و برخی از حیوانات برای سن خود کوچکتر هستند.

 این پدیده در گونه‌های مختلف جانوری از ماهی گرفته تا گوسفند استرالیایی دیده شده است.

8- ماهواره‌ای پرسرعت‌تر

بالارفتن میزان دی‌اکسید کربن در جو زمین حتی اثراتی درفضا داشته است. هوا در بیرونی‌ترین لایه اتمسفر بسیار رقیق است، اما مولکول های هوا هنوز اصطکاکی ایجاد می‌کنند که سرعت ماهواره‌ها را کند می‌کند، و مهندسان را وامی‌دارد تا به طور دوره‌ای این ماهواره‌ها را به مدار مناسب‌شان باز گردانند.

اما در میزان دی‌اکسیدکربن در لایه بیرونی اتمسفر در حال افزایش است.  هنگامی که مولکول‌های دی‌اکسید کربن در لایه‌های پایین‌تر هنگام برخورد با یکدیگر انرژی را به صورت حرارت آزاد می‌کنند، هوا گرمتر می‌شود، اما در بیرونی‌ترین لایه اتمسفر مولکول‌ای پراکنده به ندرت برخورد می‌کند، و انرژی خود را به صورت پرتوتابی آزاد می‌کند، و هوای اطراف‌شان را سرد می‌کند.

هنگامی که دی‌اکسیدکربن بیشتری در این لایه فوقانی اتمسفر وجود داشته باشد، این پدیده سرد شدن شدت می‌گیرد، و باعث می شود هوا به سمت پایین بیاید. بنابراین اتمسفر در این ناحیه رقیق‌تر می‌شود و اصطکاک کمتری بر ماهواره‌ها وارد می‌‌آورد.

9- کوه‌های سربرآورنده

گرچه یک کوهنورد معمولی متوجه نیست، ‌اما آلپ و سایر رشته‌ کوه‌های جهان در طول قرن گذشته دچار افزایش تدریجی ارتفاع شده‌اند که در نتیجه ذوب شدن یخچال‌های روی آنهاست. برای هزاران سال، وزن این یخچال‌ها روی سطح زمین فشار می‌آورده و باعث فرورفتن آن می‌شده است.

 در حالیکه یخچال‌ها ذوب می‌شوند، این وزن آزاد می‌شود، و سطح زمین به تدریج به بالا باز می‌گردد. به علت اینکه گرمایش جهانی ذوب این یخچال‌ها را سرعت بخشیده است، این کوه‌ها با سرعت بیشتری بالا می‌آیند.

10- آتش‌سوزهای شدید جنگلی

گرمایش جهانی، علاوه برذوب کردن یخچال‌ها و ایجاد توفان‌های حاره‌ای شدیدتر، ایجاد آتش‌سوزهای جنگلی را هم در آمریکا افزوده است. در ایالات غربی آمریکا، در طول چند دهه گذشته، آتش‌سوزی‌های جنگلی بیشتری رخ داده است، و مناطق وسیع‌تری را برای مدت طولانی‌‌تری سوزانده است.دانشمندان این آتش‌سوزی‌ها را درجه‌حرارت‌های بالاتر و ذوب زودرس یخ‌ها مرتبط می‌دانند.

هنگامی که بهار زودتر شروع شود و باعث ذوب زودتر یخ‌ها شود، مناطق جنگلی خشک‌تر می‌شوند و برای مدت طولانی‌تری به این حال باقی می‌مانند، و در نتیجه احتمال آتش‌سوزی‌ آنها افزایش می‌یابد.

LiveScience

آسمان بزرگترین شهر استرالیا، سیدنی با گرد و خاک بیابانی، سرخ رنگ شده‌است

به گزارش بی‌بی‌سی برد دید انسانی به قدری کاهش یافته که تمام پروازهای بین‌المللی سیدنی به تعویق افتاده‌اند و حرکت قایق‌ها مختل شده‌است.

مراکز درمانی سیدنی نیز خبر از افزایش شدید تماس‌های اورژانسی از سوی بیماران تنفسی می‌دهند.

این گرد و غبارها از مناطق گرفتار خشکسالی در غرب ایالت نیوساوث ویلز و توسط باد شدید به سیدنی رسیده‌اند.

سازمان هواشناسی استرالیا بادهای حامل این گرد و غبار را ویرانگر توصیف، و سرعت آن را 65 کیلومتر در ساهت اعلام کرده‌است.

گفتنی‌است در مناطق دیگر نیوساوث ویلز، سنگ ریزه‌هایی که توسط این بادها از بیابان‌ها بلند شده‌اند باعث ایجاد تخریب منازل و اتومبیل‌ها شده‌اند.

توفان اقیانوسی توفانی پرقدرت با بادهایی با سرعت دست‌کم 74 مایل بر ساعت است که در مناطق گرمسیری اتفاق می‌افتد.

این توفان‌ها در نیمکره شمالی از ماه ژوئن تا نوامبر اتفاق می‌افتند و در نمیکره جنوبی از نوامبر تا ژوئن. هاریکین و تایفون نام‌های محلی این توفان‌ها هستند که به ترتیب در آمریکا و شرق آسیا استفاده می‌شوند.

توفان موسمی

هاریکین‌ها توفان‌هایی هستند که در جنوب اقیانوس اطلس، سراسر دریای کارائیب و کرانه شرقی اقیانوس آرام تشکیل می‌شوند. تایفون‌ها در مقابل اما اتوفان‌هایی هستند که در کرانه غربی اقیانوس آرام، در کشورهای فیلیپین، چین، ویتنام و ژاپن اتفاق می‌افتند.

به توفان‌هایی هم که سالانه در خلیج بنگال اتفاق می‌افند و به بنگلادش خسارات زیادی وارد می‌کنند هم توفان اقیانوسی می‌گویند. این توفان‌ها گستره جغرافیایی وسیعی را در بر می‌گیرند که از اقیانوس هند تا شرق آفریقا و از اندونزی تا سواحل شمالی استرالیا را شامل می‌شود.

توفان‌های اقیانوسی در آب‌های گرم گرمسیری تشکیل می‌شوند، البته با فاصله‌ای 300 مایلی از خط استوا. نیروی کوریولیوس در این منطقه از کره زمین بسیار کم است که اجازه نمی‌دهد فشارهای پایین بیشتر شوند. نیروی کوریولیوس همان نیرویی است که هو را در نیم‌کره شمالی به سمت راست حرکتش ‌می‌راند و در نیم‌کره جنوبی به سمت چپ.

برای تشکیل توفان اقیانوسی دمای آب باید دستکم 26 درجه سانتی‌گراد باشد. در همان حال که هوای مرطوب و گرم به بالای سطح اقیانوس می‌رود، گرمای زیادی به جا می‌گذارد که بر شدت توفان‌ در حال شکل‌گیری می‌افزاید. با این حال این بسیاری از توفان‌های در حال شکل‌گیری از این مرحله جلوتر نمی‌روند چون برای تشکیل یک توفان اقیانوسی شرایط محیط بالای جو هم مهم است.

وقتی که این فعالیت‌ها به نتیجه برسند و یک توفان اقیانوسی، چه هاریکین و چه تایفون تشکیل شود، قدرت آن را با اختصاص یک شماره مشخص می کنند. این دسته‌بندی بر اساس سرعت بادهایی که توفان دارد شکل گرفته است و به آن مقیاس سافیر-سیمپسون گفته می‌شود.

توفان‌های استوایی علاوه بر شماره یک نام مخصوص به خود هم می‌گیرند. در صورتی که این توفان‌های فاجعه‌بارتر باشند نامی که به آن‌ها داده می‌شود دیگر برای توفان‌های دیگر مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.